„Układy biologiczne są skomplikowanymi strukturami dysypatywnymi, w których podstawowymi czynnikami ewolucji są nieliniowo sprzężone procesy reakcji i dyfuzji, obowiązuje zasada porządkowania przez fluktuację, występują fale i oscylacje stężeń w czasie (szlaki reakcji chemicznych, zegary chemiczne i biologiczne) oraz samorzutne zmiany symetrii (morfogeneza). Jak w każdej żywej komórce, w każdej części organizmu bezustannie następuje zmiana entropii. Z lokalnego ujęcia drugiej zasady termodynamiki wynika, że to, zawsze dodatnie, źródło entropii związane jest z nieodwracalnymi procesami, które stanowią o życiu lub są życiem, które Sedlak i inni ujmują w kategoriach kwantowcakustycznych.
Biologiczne właściwości polegają właśnie na zdolności do utrzymywania sprzężeń zwrotnych procesów sprzęgających ze sprzężonymi z nimi reakcjami. Procesy sprzęgające prowadzą do molekularnej dezorganizacji (rozpadu struktur biologicznych i związków chemicznych jako źródła energii i materii) i w kierunku śmierci układu biologicznego, ale dzięki nim równocześnie przeciwnie przebiegają związane z nimi reakcje, powodując tworzenie się bodźców prowadzących do molekularnej organizacji. Organizm żyje przy przewadze pierwszych nad drugimi (a więc procesów sprzęgających nad reakcjami z nimi związanymi) i nie jest to paradoksem, ponieważ w całości, jako struktura dysypatywna pobiera on z otoczenia oraz rozprasza materię i energię.“(6)