„Pewnego razu panna Eckhart poprosiła Cassie w czasie lekcji teorii o definicję tego słowa.
—Pizzicato to było to, co pan Sissum grał na wiolonczeli, zanim się utopił.
Cassie usłyszała własny głos, wypowiadający te słowa. Chciała je wypróbować na pannie Eckhart, rzuciła je w twarz nauczycielki jak wyzwanie, jakby komuś na przekór. Ale panna Eckhart nawet nie drgnęła i dalej siedziała nieruchomo w swoim krześle, jak wtedy, kiedy Virgie owfjała ją girlandą koniczyny.
Po tym jak się zachowała i jak płakała na cmentarzu — zdecydowano bowiem, że był to płacz, a nie co innego — kilka pań postanowiło odebrać swoje córki od panny Eckhart i skończyć z nauką muzyki. Panna Jefferson Moody przerwała wówczas lekcje swojej córki Parnell.
I Jezioro Księżycowe
Do uszu Cassie doszły teraz dziwne hałasy — tępy trzask z opuszczonego domu, głuchy pogłos grzmotu. Wyjrzała przez okno, ale nic tam nie było widać szczególnego — tylko może kapelusz starego pana Holifielda, wykonujący właśnie powolny półobrót na swoim kołku, zupełnie jak gdyby chciał wyrazić powątpiewanie na temat zasłyszanej przed chwilą plotki.
Pewnego letniego poranka nagła i gwałtowna burza przyłapała w studio panny Eckhart trzy znajdujące się tam uczennice — Virgie Rainey, Jinny Love Stark i Cassie — chociaż, szczerze mówiąc, dwie starsze dziewczynki mogły były śmiało pobiec do domu, nakrywszy głowę gazetą.“(7)