„Dwudziestego czwartego maja wśród oficerów przebywających w tym czasie w Piolenc rozpoczęto ochotniczy zaciąg do formowanych przez Francuzów specjalnych kompanii przeciwpancernych. Miały one stanowić głęboko urzutowaną zaporę pi AIiwczołgową. Z braku innych możliwości uczestniczenia
w bezpośredniej walce zamierzałem skorzystać z nad;nającej się okazji. Los jednak zrządził inaczej.
Do Piolenc przyjechał major Stanisław Gliński, ten Lucka, obecny dowódca 1 batalionu czołgów, wchodzącego w skład pospiesznie organizowanej teraz 10 brygady kawalerii pancernej generała Maczka. Od majora dowiedziałem się, że za kilka dni batalion zostanie prawdopodobnie wysłany na front. Postanowiłem przeto kuć żelazo póki gorące.
— Pamięta pan, jak chciałem wymaszerować z Lucka na front z 21 dywizjonem rozpoznawczym i że nic z tego nie wyszło Proszę nie zostawiać mnie teraz na tyłach. Może przydam się na coś w batalionie
Zamilkłem, utkwiłem wzrok w twarzy rozmówcy i w napięciu oczekiwałem na wyrok.
— Chętnie, poruczniku — uśmiechnął się major. — Znamy się nie od dziś i wiem również, ile jest warta pańska znajomość czołgów francuskich. Gotuj się zatem, chłopie, do drogi, a ja tymczasem załatwię formalności w dowództwie.“(4)