„A ona — poczęstował mnie cygarem — la bella Polacca Co za kobieta! — Nie dokończył, bo zadzwonił telefon. Kiedy odłożył słuchawkę, spojrzał na mnie jakby po latach i mruknął coś na pożegnanie. Wyszedłem z cygarem. Znajomy w czarnym ubraniu siedział na krześle pod ścianą i udał, że mnie nie poznaje.
Początek grudnia
Notatki z rozmów na Wyspie.
Zapisywałem je wieczorami albo nazajutrz po rozmowie, teraz porządkuję.
Wirginia, Paweł, ja — i osoby przygodne państwo Cecchattini, pan Giongo, Pinchowie i inni.
Pan Giongo małego wzrostu starzec, w berecie, szalu i płaszczu na ramionach, z nogami na poduszce. Zawsze mu chłodno. Pięć lat malował w Paryżu, obecnie przy dwóch niezamężnych siostrach na Wyspie. W oczach nieco smutnej złośliwości, na ogół nie przyznaje racji, raz spadł z krzesła.
Pinchowie para złożona ze swetrów, dżinsów, ciemnych okularów i uwłosienia. Ona milcząca, na cichym gaziku (grappa), on — wielbiciel Musila. Przeważnie siedzą na podłodze. Ojciec Pincha ma 30 snackbarów w USA. Synowi w dniu pełnolecia podarował trzydziesty pierwszy. Mieszkają w wynajętym zamku nad zatoką. Gniewni.
Państwo Cecchattini lekarz z żoną. Wywodzi się z tutejszych chłopów. Nigdy nie wyjeżdżał z Wyspy. Interesuje się filozofią i literaturą. Ciężki, włochaty płód tej gleby. Mnie, zdaje się, uważa za podejrzanego globtrottera. Mówi dialektem Wyspy, którego nie rozumiem. Pani C. urodziła się w Peru. Chłopi emigrowali stąd do Peru i Argentyny. Po latach przysyłają tu córki i wnuczki, żeby je wydać za mężczyzn z Wyspy.“(9)