„0wręcz niewiadomym przeznaczeniu. W sypialni matki, w której rzekłbyś jeszcze unosił się jej nieszczęśliwy, a zanadto podejrzliwy duch, znalazł Leon między innymi pokaźną inkrustowaną kasetę. Ale wszystkie szafy, kufry
1szuflady były zamknięte na klucz zarówno jak i ta kaseta. Klucz czy też pęki kluczy znajdowały się u adwokata, który ostatnio prowadził sprawy matki i który na szczęście z domem pani Wachickiej sąsiadował, miał swoją adwokacką kancelarię niemal za rogiem. Leon posłał do niego niby to ciężarną kucharkę, napisawszy na wizytówce, że przyjechał i zgłosi się w pewnych interesach osobiście dziś pod wieczór, ale że na razie prosi o przysłanie mu kluczy. Kucharka pobiegła, Leon zaś obejrzał kuchnię i zobaczywszy w niej niziutkie drzwi, pochyliwszy głowę, żeby się nie uderzyć, wszedł przez nie i po stromych schodkach zszedł do piwnicy, gdzie mógł już się wyprostować — bo sucha piwnica ta miała sufit nader wysoki, jakimi to sufitami dawniejsze budownictwo mogło się poszczycić. Okienka znajdujące się pod sufitem wyglądały jak szare, zakurzone szpary. W kącie leżały jakieś rupiecie, a — oparte
0 ścianę — stało kilka obrazów oprawnych w grube ramy. Sieć pajęczyny kołysała się nad nimi. Obrazy były Leonowi nie znajome, prawdopodobnie należały do wuja matki. A gdzie nasze obrazy pomyślał. W ogóle gdzie są różne drobiazgi, których zawsze u matki było pełno, figurynki z porcelany, świeczniki, nastolny zegar pod szklanym kloszem I tak dalej. Z pewnością nie jedno już zostało skradzione, pomyślał, wracając po schodkach do mieszkania,“(5)